Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2017

Νίκος Καρούζος


Στὴν ὕλη εἰσχώρησα οὐρλιάζοντας 

 Δυὸ θάλασσες μὲ κυνηγοῦν: ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος
δυὸ ρεύματα π᾿ ἀνάθεματα στὴν καρδιὰ μου...
Ψάχνω γιὰ νὰ βρῶ μέσ᾿ στὸ σκυλοπιωμένο κεφάλι μου
δεύτερη κτητικὰ ἀντωνυμία δὲ βρίσκω - νοημοσύνη.
Δὲ μαρμάρωσα τίποτα
Νὰ παίζουμε τοὺς ἀνέμους νὰ παίζουμε γλυκὰ τοὺς κολασμένους
Τί βρέφος ἠδυνόμενο τὸ ποίημα κι ὁ φουκαριάρης ὁ Ἰησοῦς
μ᾿ ἕνα πορτοκαλένιο σωβρακάκι κρεμιέται κάθε χρόνο στὰ ἔαρα
Ἡ τέχνη μας ἡ φριχτότερη τοῦ ἐγὼ μεταμφίεση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου