Οι Fuzzy Nerds συμπληρώνουν φέτος 20 χρόνια πορείας –και είπαν να τα γιορτάσουν βάζοντας μια τελεία στη δραστηριότητά τους. Δεν είναι στενάχωρη η περίσταση, πάντως, καθώς η μπάντα από τα Ιωάννινα έχει ετοιμάσει διάφορα events που τρέχουν καιρό τώρα και οδηγούν στην κορύφωση της 27ης Σεπτεμβρίου, οπότε και θα πραγματοποιηθεί η πανηγυρική «τελευταία παράσταση» (όπως την ονομάζουν οι ίδιοι), στην αγαπημένη τους πόλη. Μάς τα λέει όλα διεξοδικά παρακάτω ο Πέτρος Βυζούκης, κάνοντας παράλληλα και μια αναδρομή στα πεπραγμένα τους. Κι εμείς τούς αποχαιρετούμε συγκινημένοι...
Αποφασίσατε να βάλετε τελεία στην πορεία σας, χωρίς να γκρινιάξετε (όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις) για την αδιαφορία των Μ.Μ.Ε. και του κοινού. Αλήθεια, δεν υπάρχουν άλλοι λόγοι πέρα από ό,τι αναφέρετε στο δελτίο τύπου –πως δηλαδή δεν νιώθετε αυτή τη στιγμή να έχετε κάτι παραπάνω να πείτε μέσα από το σχήμα;
Ισχύουν όσα έχουμε ανακοινώσει. Λέγοντας ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο να πούμε μέσα από τους Fuzzy Nerds, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε κάτι να πούμε γενικά –προφανώς και έχουμε ακόμα πάρα πολλά να πούμε, όχι όμως μέσα από το συγκεκριμένο σχήμα. Ενηλικιωθήκαμε μέσα από τους Fuzzy, αλλά όλα έχουν αρχή, μέση και τέλος. Δεν είναι κακό, απλώς συμβαίνει. Πολλές φορές μπορεί να είναι και ανανεωτικό. Φαντάσου το σαν έναν δρόμο, που άλλες φορές θυμίζει επαρχιακή οδό –με απότομες στροφές, ίσως και με λακούβες ή και με αλεπούδες οι οποίες πετάγονται από το πουθενά μέσα στη νύχτα και κινδυνεύεις να βρεθείς αλλού– και άλλες δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, με διόδια μεν, άνετο και γρήγορο δε. Πάντως σε κάθε περίπτωση υπάρχει μια αφετηρία κι ένας προορισμός. Σίγουρα το ταξίδι έχει περισσότερη σημασία. Είναι ωραίο το ταξίδι, είναι ωραίο να ανακαλύπτεις κάθε φορά και κάτι που δεν είχες ξαναδεί, αλλά κάθε ταξίδι κάποτε τελειώνει· και είναι καλύτερα να επιλέξεις εσύ να το τελειώσεις.
Η μουσική δημιουργία προϋποθέτει να είσαι απόλυτα συνειδητοποιημένος όταν συμμετέχεις σε κάτι: συνειδητοποιημένος στο γιατί το κάνεις, τι είναι αυτό που κάνεις και αν θέλεις να το κάνεις. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να ξέρεις τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις για αυτό, ημίμετρα δεν χωράνε. Κι έπειτα δεν υπάρχει και κανένας λόγος να γκρινιάζεις. Να νιώθεις ευτυχής για όσα έζησες και χορτασμένος. Και είμαστε νομίζω και τα δύο, αν και πάντα, για κάθε καλλιτέχνη, η αίσθηση του «ανικανοποίητου» θα είναι παρούσα, έστω κι αν απλώς σε κοιτάζει από μακριά. Είναι μάλλον και η κινητήριος δύναμη πίσω από κάθε δημιουργία. Και η δημιουργία δεν τελειώνει ποτέ –ποτέ όμως. Βρίσκει πάντα τον δρόμο της, ίσως γιατί και η ίδια είναι δρόμος. Τελειώνει λοιπόν ένα ταξίδι, αλλά, τελειώνοντας, πιθανόν να δίνει και το σύνθημα για να ξεκινήσει ένα καινούργιο. Θυμάσαι, κρατάς τα καλύτερα, αφήνεις πίσω όσα τυχόν «σε κράτησαν πίσω» και συνεχίζεις...
